Wydarzenia

Strona główna
Aktualności
Wieczorki filmowe
Śpiewnik
Kalendarz zajęć
Ważne informacje

Szkoła


Historia Szkoły
Nauczyciele i Uczniowie
System nauczania
Plan lekcji
Dni Wolne
Podręczniki
Biblioteka
Zadania Domowe
Linki

Kontakt


Kontakt i dojazd
Platforma edukacyjna

Rada Rodziców


Skład
Regulamin Ucznia

Statut szkoły

Zarys biografii Św. Jadwigi Królowej – Patronki szkoły

   Św. JADWIGA, królowa (1374 — 1399).

Urodzona 17 lutego 1374 r., córka Ludwika, króla Polski i Węgier, była przez swoją babkę Eliżbietę Łokietkównę spokrewniona z dynastią piastowską. Przykład rodziców oraz atmosfera dworu węgierskiego zaszczepiły i ugruntowały w niej milość i szacunek dla religii katolickiej. Posiadała również bardzo staranne wykształcenie humanistyczne, w tym znajomość języka łacińskiego, włoskiego, niemieckiego i polskiego. Rodzice zamierzali wydać ją za Wilhelma, syna Leopolda, ksiącia austriackiego i zgodnie z panujacym wtedy zwyczajem doszło nawet do zaręczyn czteroletniej Jadwigi z mającym osiem lat przyszłym mężem. Przez dwa lata wychowywali się razem na dworze wiedeńskim. Po śmierci starszej siostry Katarzyny, jako dziedziczka tronu, Jadwiga powróciła na Węgry. Kiedy w 1382 r. zmarł Ludwik, dostojnicy polscy rozpoczęli starania, by Jadwiga objęła po nim rządy w Polsce. Wykluczali jednak jej małżeństwo z Wilhelmem Habsburgiem. Po długich i dość trudnych negocjacjach Jadwiga przybyła w maju 1384 r. do Krakowa, a 16 października, mając zaledwie 10 lat, została uroczyście koronowana na Wawelu. W naszej historii jest to jedyny przypadek, kiedy królem mianowano kobietę.
Zapewne niełatwo przyszło jej wyrazić zgode na małżeństwo ze starszym o dwadzieścia lat księciem litewskim Jagiełłą. Na taką decyzje musiały mieć wpływ dojrzałość religijna oraz niepospolity rozum polityczny, bowiem ten związek umożliwiał chrystianizację pogańskiej dotychczas Litwy, a także umocnienie Polski przez przyłączenie ziem litewskich na zasadzie unii dwóch narodów. Można sądzić, że czuła się związana z Polską jako wnuczka ostatnich Piastów. 18 lutego 1386 r. poślubila Jagiełłę który na przyjętym kilka dni wcześniej chrzcie, otrzymał imię Władysław.
Jadwiga mimo młodego wieku nie pozostawała w cieniu męża, zaliczanego przecież do znakomitych wladców. Jej wybitna osobowość i doskonałe przygotowanie miały znaczący wpływ na dzieje obydwu złączonych narodów. Zatroskana o dobro państwa starała się zabiegami dyplomatycznymi łagodzić powstające konflikty, szczególnie z zakonem krzyżackim. Z wrodzoną delikatnością umiała rozstrzygać spory i nieporozumienia. Na problemy nazywane dzisiaj społecznymi, uczylała swojego meża i wielmożów sprawiających urzedy w królestwie. Ludzie prości, biedni i chorzy zawsze znajdowali u niej pomoc i opiekę.
W celu umocnienia chrześcijaństwa na Litwie, wyjednała w Stolicy Apostolskiej ustanowienie biskupstwa w Wilnie. W Pradze natomiast założyła kolegium dla studentów litewskich przygotowujących się do stanu kapłańskiego. Uzyskała zgodę na otwarcie wydziału teologicznego w uniwersytecie krakowskim. Na utrzymanie tej uczelni zapisała swoje osobiste klejnoty. Doceniając rolę nauki dla rozwoju państwa, otaczała opieką uczonych, sprowadziła księgi lub sponsorowała ich przepisywanie, zakładała szkoły.


Jadwiga odznaczała się dojrzałością życia wewnętrznego. Jako królowa dawała przykład głębokiej pobożności i szacunku dla Kościoła. Wiele czasu poświęcała na modlitwe, nocne czuwania, wyprasząjc opiekę i błogosławieństwo Boże. Hojnie uposażała kościoły, w których do naszych czasów zachowały się piękne szaty liturgiczne wykonane przez nią samą albo na jej dworze. Już za życia w opinii współczesnych była uważana za świętą.
22 czerwca 1399 r. urodziła córke. Niestety, dziecko żyło tylko trzy tygodnie. Komplikacje połogowe stały się przyczyną jej śmierci w dniu 17 lipca. W kronice katedralnej znajduje się pod tą datą następujący zapis: „ Zmarła dziś w południe Najjaśniejsza Pani Jadwiga, Królowa Polski i dziedziczka Węgier, nieustraszona szerzycielka chwały Bażej, obrończyni Kościoła, sługa sprawiedliwości, wzór wszelkich cnot, pokorna i łaskawa matka sierot, której podobnego człowieka z królewskiego rodu nie widziano na całym obszarze świata". Została pochowana w katedrze wawelskiej. Obecny jej sarkofag wykonany z białego marmuru zdobi rzeźba świętej królowej z ułożonym u stóp pieskiem, symbolem niezachwianej wierności.

W 1979 r. Kongregacja ds. Sakramentów i Kultu Bożego, na podstawie stwierdzenia nieustającego kultu, zezwoliła na obchodzenie wspomnienia liturgicznego bł. Jadwigi. Papież Jan Paweł II kanonizował ją 8 czerwca 1997 r. w Krakowie.
(Jadwiga — ger. hadu-walka i wig-zmaganie. Ta, która walczy o dobrą sprawę.)
Wspomnienie Św. Jadwigi, królowej Koścół obchodzi 8 czerwca.
(Opr. za „Mój Święty Patron" Ks. Antoni Gorzandt, Gaudium, Lublin 2003 r.)